Tekster

JULIE WILLUMSEN

Alle tekster: Julie Willumsen

 

En millimeters avstand

 

Nu skal du endelig få sagt det,

det du har tenkt så lenge på.

Dett hjerte har brukt mange tima på å forme de ordan du ska seie nu.

 

Nu ska du endelig få gjort det,

det du har venta på å gjør.

Di tålmodigheit har modna dine handlinge,

det e klart førr å prøve det ut.

 

Du holde på å eksploder,

førventningen e skyhøy, det e her og nu,

en millimeters avstand før du e i mål.

Du holde på å brenne opp,

din lidenskap sætt fyr på dæ,

en millimeters avstand før du e i mål.

 

Ref:

Nu ska du endelig slæpp taket,

og gje dæ hen i hjertets løst.

Nu ska du endelig få føle....

Nu ska du endelig ta steget,

nu ska du endelig bli fri.

Nu ska du endelig få ælske....

 

Nu ska du endelig få holde,

og du får opplev å bli holdt.

Du ska kjenne på varmen som pusta dæ i nakken, en varme som ikkje blir kald.

 

Nu ska du endelig få kysse,

nu ska du endelig berør.

Med kjærtegn ska kroppen din smelte, du kjenne begjær og du kjenne på løst.

 

Du holde på å eksploder,

førventningen e skyhøy, det e her og nu,

en millimeters avstand før du e i mål.

Du holde på å brenne opp,

din lidenskap sætt fyr på dæ,

en millimeters avstand før du e i mål.

 

Ref.

 

 

 

Gamle helta (ruster alltid)

 

De gikk der med sin glorie, magi på høylys dag.

Et hverdagsdrøss av stjernestøv, midt i dett nabolag.

 

På pidestall du satte de, med ærefrykt du lot

de gjøre det som passa de, mens du betalte bot.

 

Visjona som va meiningslaus, ungdomsfantasi.

Men likevel så trudde man at du og de va vi.

 

Fasinert av utilgjengeligheit, å ville ha men ikkje få.

Dine helta de va nådelaus, de lot dæ bære gå.

 

Men åran går, din ungdomshelt får også smak på tid.

Ei fortid på en pidestall den e nok snart forbi.

 

Visjona som va meiningslaus, ungdomsfantasi.

Men likevel så trudde man at du og de va vi.

 

 

 

 

16 år

 

Det e mulig du synes at æ e patetisk,

vess æ seie ka æ syns om dæ.

Førr det e ikkje fløktig, det har vart veldig lenge,

veldig lenge har æ tenkt på dæ.

 

Ref:

Min alder sku telsei at æ tenk som en voksen,

men det føles som æ e 16 år.

Æ klar ikkje se dæ i auan når æ møt dæ,

æ savne dæ kvær gang du går.

Æ tør ikkje sei det som sant e - æ lika dæ..

 

Æ lure på om det e nån som kan skjønne,

førr en kamp dessan følelsan e.

Førr æ føle at æ e så sinnsykt aleina,

når æ skjule det æ vil du ska se.

 

Ref.

 

Æ tør ikkje sei det som sant e.

Kor lenge klar æ å la vær?

Førr du har vækt nåkka i mæ som æ trudd æ hadde møsta,

det enkelt å forklare - æ lika dæ...

 

Ref.

 

 

 

 

I dag va verden sint

 

Et mørke la sæ over oss,

det farga urørt land.

Det varsla om at skrifta vår va skrevet feil i sand

Et mørke la sæ over oss,

Det tegna spor i sand.

En lydlaus støy av uro sneik sæ stille over land.

 

Et mørke la sæ over oss,

det blåste inn mot land.

Det føltes som om himmelen sendt sin vrede og sin angst.

Et mørke la sæ over oss,

det skjølte over land.

Det vaska vekk den skrifta som va skrevet feil i sand.

 

Ref:

I dag va verden sint.

Ho ville straffe oss for våres atferdsvanska.

For våres mesbruk av ei morsarv som høre te våre barn.

I dag va verden sint.

 

Et mørke ligg nu over oss,

e det nu vi ska bli redd?

Har vi skapt så dype arr at returen blir førr lang.

Et mørke ligg nu over oss,

e enden ganske nær?

Da må vi hvertfall sørge for de restan vi har kjær.

 

Ref.

 

Et mørke minn oss alle på,

at fremtida e skjør.

Vårt mesbruk skape ubalanse,

det e menneska som dør.

Få auan opp og innse at du grensa te no meir.

Prøv å bidra te at faenskapen svinn hen,

ikkje slår leir.

 

Ref.

 

 

 

 

Stille bønn

 

Når du folde dine hender,

å du sætte dæ på kne og ber di bønn.

Ka ber du om?

Når du hviske stille ord,

om et bedre liv, ei lykke du har møsta.

Har du rætt te det?

 

Ref:

Du ber om tid,

du ber ei bønn,

om at nån ska kom å finne dæ.

Å ta dæ med dithen, du veit at du hør heime.

Kan de komme å finne dæ?

 

Når din nakne kropp et blottlagt,

og din nakne sjel fortrenge at den fins.

Kæm e du då?

Når du ligg der fylt av mørke og du ber om å få vær et anna sted,

du ber ei stille bønn, du ber ei stille bønn..

 

Ref.

 

Du håpe nån kan hør dæ, førr du klare ikkje rope.

Bare stillheit, det kjæm bære stillheit.

Kan Herren gje dæ styrke, førr du veit'kje ka du gjør?

Men han kan ikkje høre dæ, han kan ikkje høre dæ, han kan ikkje høre dæ.

 

Ref.

 

 

 

 

Ikkje vækk mæ før æ våkna

 

Om du prøve å få mæ tel å forstå at mine handlinge e feil.

Gje mæ tid te å se, te å skjønne det sjøl,

ikkje vækk mæ før æ våkna.

 

Om du ser at æ stadig lure mæ sjøl, at æ fortreng det som egentlig e sant.

Så treng æ tid før æ innser det heile,

ikkje vækk mæ før æ våkna.

 

Ref:

Ikkje vækk mæ før æ våkna,

ikkje vækk mæ før drømmen e slutt,

ikkje vækk mæ før æ våkna.

 

Om du ser at æ rote mæ bort i en mainn,

sånn som før, du veit en som ikkje e snill.

Så klar æ tidsnok å kjenne igjen gamle arr.

 

Om æ sett fast i eldgamle stia og veia,

og det ser ut tel at æ ikkje kjæm laus.

Så la mæ starte og stoppe og starte igjen.

Men ikkje vækk mæ før æ våkna.

 

Ref:

Ikkje vækk mæ før æ våkna,

ikkje vækk mæ før drømmen e slutt.

Ikkje vækk mæ før æ våkna,

det e æ som må holde mæ våken.

Ikkje vækk mæ før æ våkna,

ikkje vækk mæ før drømmen e slutt.

Ikkje vækk mæ før æ våkna.

 

La mæ prøve og feile og prøve igjen,

la mæ slå mæ, la mæ breinn mæ, la mæ skrik.

Og vess æ møste kontrollen vil æ finn den igjen.

Om du ikkje har vækt mæ før æ våkna.

 

Ref.

 

...Det e æ som må holde mæ våken når drømmen tar slutt...

 

 

 

 

 

Du kan ikkje klandres, du e ikkje min mainn

 

Æ ser dæ, og æ veit at du ser mæ.

Æ prøve å send ut signala som e umulig å mesforstå.

Men æ e feig æ, førr æ tør'kje å sei dæ.

Di ordan æ vil i en klartekst, så då kan ingen klandre dæ..

 

Førr å kysse nån andre sin muinn,

Førr å holde nån andre si hand.

Nei, du kan ikkje klandres,

du e ikkje min mainn.

 

Men æ vil ha dæ.

Hærregud, ja, æ vil ha dæ.

Det e ingen æ vil ha så masse som æ vil ha akkurat dæ her og nu.

Så kom å ta mæ.

Kom å ta mæ me dæ.

Du kan få heile mæ vess du vil,

men æ skjønn at det blir vanskelig, når du må..

 

Ref:

Kysse nån andre sin muinn,

når du må holde nån andre si hand.

Nei du kan ikkje klandres,

du e ikkje min mainn.

 

Du ser mæ, og du veit at æ ser dæ.

Du prøve å unngå signala som e umulig å mesforstå.

Men du e feig du, førr du tør'kje å hør nu.

På de ordan som lage en klartekst,

så da kan ingen klandre dæ førr å..

 

Ref.

 

Æ skjønn at du ikkje kan læs mæ,

når æ prøve å unngå å bli læst.

Førr om du læs det som står her så trur æ..

At du lukke at boka..lukke at boka..lukke at boka.

 

 

 

 

Vi to

 

Kom, bli med å dains med mæ,

bli med å kjenn at hjertet slår,

det e her og nu kun vi to.

Kom, bli med å søng med mæ,

kjenn at du fylles opp av tona,

det e her og nu, kun vi to.

 

Kjenn, kjenn når æ ser på dæ,

kjenn at mett blikk e fylt av varme,

det e her og nu, kun vi to.

Kjenn, kjenn når æ stryk på dæ,

kjenn at mi hand e fylt av ømheit,

det e her og nu kun vi to.

 

Ref:

Det e vi to, som dainse,

som lage en komposisjon.

Vi kan dainse førr alltid,

vi kan sønge og stryke og kjenne vi to - vi to.

 

Hør, hør mine ord te dæ,

hør at æ meine det æ sei,

det e her og nu kun vi to.

Hør, hør når æ går fra dæ,

hør på et tomrom fylt av stillheit...

Det e vi to.

 

Ref.

 

 

 

 

 

Refreng

 

Ka ska æ gjøre når sangen har stoppa?

Ka ska æ skrive når penna e tørr?

Kan kan æ spælle når tonan e borte?

Æ finn ikkje fleire refreng.

 

Ka ska æ gjøre hvis boka e lukka?

Ka kan æ seie når ordan e tom?

Æ leite forgjeves i ei meiningslaus setning,

og æ finn ikkje fleire refreng.

 

Ref:

En sammenheng mangle, man leite, man lytte,

men tomheit det gjer ingen svar.

Man stryk i tålmodogheitsprøven, man klar ikkje vente,

men får ingen svar.

 

Kæm ska æ kvil på når ingen gjer støtte?

Kæm ska æ stol på når tillit forsvinn?

Kæm ska tenn lyset vess flammen har slokna?

Det fins ikkje fleire refreng.

 

Ref.

 

Vis mæ, tegn mæ dett sinn.

Før mæ, led mæ,

tett inn te dæ. Tett inn te dæ. Tett inn. Te dæ.

 

Æ hold fast i trua, æ omfavne varmen.

Æ slæppe inn lyset, lar sangen kom inn.

Et mørke og mismot kan bære bli bedre,

førr æ veit at refrenget mett..

Æ veit at det vinn.

 

 

 

 

 

Profet

 

Et sårandes blikk,

som ei pil igjennom sitt bytte.

Ondskapsfulle ord, som fortælle om ei de ikkje kjenne.

 

Det kommer ingen lønn,

for et arbeid som tok lang tid.

Man får ingen pris, når de trur at du prøve å være en profet..

 

Ref:

Profet, profet,

de trur du prøv å være en.

Profet, profet, førr det e'kje lov å være en profet.

Du e'kje en profet.

 

Man e'kje masse verdt,

når man vise meir enn andre.

Da stjæl man bære rom,

et rom som ellers står tomt..

 

Sei aldri det du mein,

vær enig i den kollektive tru,

forfalsk dett alibi, det va'kje du

som gikk en anna vei.

 

Ref.

 

En profet gjør aldri feil,

sei aldri nåkka galt.

Men hovmod står for fall..

 

Man ska aldri stole på et folk som alltid smile,

sa faren min te mæ..

Et visdomsord fra en ekte profet.

 

Ref.

 

 

 

Informasjon kommer...

Copyright ©Grandma's Records All Rights Reserved